Claims draaien op bewijs. Bouw het dossier.

Er zijn twee manieren om ongeldige klikken bij Google aan te kaarten, en maar één ervan leidt ergens toe.

De eerste is een vermoeden beschrijven. Het verkeer zag er vreemd uit, conversies daalden, de cijfers voelden niet goed. Het is eerlijk, en het is onbruikbaar — niemand kan een gevoel beoordelen.

De tweede is een dossier overhandigen. Tijdstempels. Bronadressen en het soort netwerk waartoe ze behoren. De campagne die elke klik raakte. De regel die afging, en waarom. Wat de sessie deed na de klik, of niet deed. Een cluster klikken die duidelijk bij elkaar horen, in plaats van een verspreiding van enen en tweeën.

De bewijslast ligt bij de adverteerder. Dat is niet onredelijk — Google wordt gevraagd een kosten terug te draaien, en kosten terugdraaien op basis van vermoedens zou voor iedereen een slechter systeem zijn. Het betekent wel dat de kwaliteit van het dossier het grootste deel van de uitkomst bepaalt.

Bewijs kan niet met terugwerkende kracht worden verzameld

Er is geen export, geen opzoekfunctie, geen manier om te reconstrueren wat een bezoeker drie weken geleden op je site deed als er toen niets werd geregistreerd. Een tag begint op de dag dat hij live gaat, en niet één dag eerder.

De volgorde ligt dus vast, en het is de moeite waard om daar direct over te zijn:

1. 1.Vandaag — de tag gaat live en bewijs begint zich op te stapelen.
2. 2.Dan — klikken worden gemarkeerd zodra ze binnenkomen, elk met de reden erbij.
3. 3.Later — alleen-lezen toegang tot Google Ads koppelt die markeringen aan echte uitgaven, en wij verpakken de clusters tot claims en dienen ze in.

Google beoordeelt elke claim en beslist. Er is geen garantie dat een individuele claim wordt gecrediteerd, en iedereen die iets anders beweert, beschrijft een systeem dat niet bestaat. Wat je wel kunt bepalen, is of er überhaupt iets is om in te dienen.